Medine'nin kadınları hem güler yüzlü, hem de güzeldirler. Ancak Hifa
Hatun başka güzeldir ve bambaşka gülümser. Öylesine sıcakkanlı ve
öylesine samimidir ki kadınlar onu canları gibi severler. Oğlu,
abisi, erkek kardeşi olanlar akraba olmaya kalkar, hatta bazıları
beylerine ister. Onu ciddi ciddi sıkıştırır, araya hatırlıları
koyup, izdivaç teklif ederler.
Hifa Hatun'un methi hızla yayılır ve çoook uzaklara gider. Bırakın
hekimleri, tüccarları, vezirler, sultanlar sıraya girer. Ancak o
Necaşi gibi bir İmparatoru bile reddeder sadece ve sadece Allah'ın
rızasını diler.
Ama taliplerin ardı arkası kesilmez. Kimi ayaklarına halılar
serer... Kimi cevahirler döker... Yüz kızıl tüylü deveyi getirip
kapısına bağlayanları mı sorarsınız, yoksa saray anahtarlarını önüne
atanları mı?
Hifa Hatun bütün bunlara dönüp bakmaz bile, Efendimiz(sas)'in
huzuruna çıkıp "Ey Allah'ın Rasûlü" der, "bana cennete götürecek bir
şeyler öğretsene." Doğrusu o, Peygamber Efendimiz'in (sallallahu
aleyhi ve sellem) 'gündüzleri oruç tut' ya da 'geceleri namaz kıl'
gibi bir tavsiyede bulunacağını sanır ama Server-i Kâinat "Önce
evlenmen lâzım" buyururlar "zira bununla dininin yarısını emniyete
alırsın!" Hifa, büyük bir teslimiyetle boynunu büker ve "siz kimi
münasip görürseniz ben ona razıyım" der.
Mâlum, o sıradan bir hanım değildir ve onu nikahına alacak erkeğin
de "özel" olması gerekir. Lâkin Rasûlullah (sallallahü aleyhi ve
sellem) ne kimseye ümid verir, ne de kimsenin ümidini kırar. Her
zamanki gibi basit ve pratik bir çare bulur "yarın sabah mescide ilk
gelenle evlen" buyururlar. Bu teklifi herkesin hoşuna gider,
talipler erken kalkmak için tedbirler düşünür, kendilerince hazırlıkyaparlar.
Bu haberi elbette Hazret-i Suheyb de duyar ama dikkate almaz. Zira o
fakir ve kimsesiz biridir. Evi yurdu yoktur ve karnını zor doyurur.
Kah ağaç altlarına uzanır, kâh mescid gölgelerine kıvrılır. Uzun
boyuna rağmen o kadar zayıftır ki, rüzgar sert esse ayaklarını
yerden kaldırır.
Ama bakın şu işe ki o gece Allahü teâlâ bütün sahabelere derin bir
uyku verir, Hifa Hatun'un talipleri gözlerine çöken ağırlığa
yenilirler. Rasulullah Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) her
zamanki gibi imsak sökerken mescide gelir ve büyük bir merakla
talihli sahabeyi bekler.
Nitekim mescidin eşiğinde bir gölge uzar ve Süheyb içeri girer.
Rasulullah Efendimiz(sas) namazdan sonra Hifa Hatunu çağırtıp
neticeyi bildirir. Hazret-i Hifa büyük bir teslimiyetle kabul eder.
Efendimiz(sas) güzel bir hutbe okur ve nikah akidlerini yaparlar.
Sonra şanslı sahabeye döner "Ey Süheyb" buyururlar, "şimdi hanımına
bir hediye al ve tut elinden evine götür."Suheyb (R. anh) ellerini
çaresizlikle iki yana açar. "İyi ama" diye mırıldanır, "benim ne bir
dirhem gümüşüm, ne de sığınacak evim var."
Hifa Hatun kocasının boynunu büktürmez, ona içinde on bin dirhem
gümüş olan süslü bir heybe gönderir ve "filanca yerdeki köşkümü sana
hediye ettim" der. Alemlerin Efendisi(sas) çok hislenir onlara hayır
dualar ederler.
Süheyb, o gün Medine sokaklarında dolanır durur, akşama doğru utana
sıkıla konağa sokulur. Kendisi için hazırlanan muhteşem sofradan ya
bir, ya iki hurma alır ve "Ya Hifa" der, "biliyorum sen benim için
bulunmaz bir nimetsin, ben ise senin için sadece mihnetim. Ben
şükretsem gerek, sen sabretsen gerek. İster misin şu geceyi taat ve
ibadetle geçirelim zira Efendimiz (Sallallahü aleyhi ve sellem)
"Cennette yüksek bir çardak vardır. Orada yalnız şükredenlerle
sabredenler otururlar." buyurdular.
Ve öyle de yaparlar. Seccadelerini gözyaşları ile ıslatır,
kalplerini zikr ile aydınlatırlar. Cebrail Aleyhisselam olup biteni
Resulullah Efendimiz(sas)'e anlatır ve onları Allahü teâlânın
cenneti ve cemaliyle müjdeler.
Ertesi sabah, namazdan sonra Efendimiz(sas), Suheyb'i yanlarına
oturtur "Ey Süheyb" buyururlar "geceki halini sen mi anlatırsın ben
mi anlatayım?" Süheyb gözlerini kucağına indirir, zor duyulan bir
sesle "Allah'ın Rasulü en iyisini bilir" cevabını verir.
Efendimiz(sas) onlara "ne mutlu size" gibilerinden bakar, "İkiniz de
cennetliksiniz" buyururlar, "... ve Allahü teâlâyı göreceksiniz!"
Süheyb derhal secdeye kapanır ve "Ya Rabbi!" diye yalvarır, "o ki
beni mağfiret ettin, günahlara bulaşmadan canımı al!"
Allahü teâlâ bu yanık duayı kabul eder, Suheyb, secdede kalakalır.
Mescidde bulunanlar ağlamaklı olurlar. Rasulullah Efendimiz
(sallallahu aleyhi ve sellem) "Size daha şaşılacak bir şey
söyliyeyim mi? Şu anda Hifa Hatun da ruhunu Hakka teslim etti" buyururlar.
Namazlarını, yüzü suyu hürmetine yaratıldığımız o Yüce Server
kıldırır. İkisini yanyana toprağa bırakırlar. Baş uçlarına küçük bir
tahta çakar.
Birine "Şükredenlerden Suheyb" yazarlar, öbürüne "Sabredenlerden Hifa!"...
gayrısına aşk demeye utanıyor insan..!
Ne ki SEVDA:Hakka sevdalanmadıktan sonra..
Ne ki HAYAT: Hakkı yaşamadıktan sonra
Ne ki KAVGA: Hak yolunda olmayınca..
Ne ki ÖLÜM:Şehadet vurmayınca...
Bu gönderiyi beğenebilir, sosyal ağlarda paylaşabilirsiniz
Ruzgarın estıgını hıssetmedım
